- Między gminami takimi jak Pozuelo de Alarcón i miastami na południu, takimi jak El Ejido, istnieje ogromna przepaść ekonomiczna.
- Madryt i Barcelona przodują pod względem dochodów wśród dużych miast, jednak w Madrycie występują największe nierówności wewnętrzne.
- Dochód na mieszkańca wzrósł znacznie bardziej niż dochód na podatnika od 2019 r.
Jeśli kiedykolwiek zastanawiałeś się, jak rozkładają się pieniądze w Hiszpanii, analiza dochodów osobistych w hiszpańskich gminach to najlepszy sposób, aby to zrozumieć. Nie chodzi tylko o suche, twarde liczby, ale o obraz społeczny, który pokazuje, gdzie koncentruje się bogactwo, które miasta prosperują i gdzie pogłębiają się różnice ekonomiczne, oparty na rzeczywistych danych z zeznań podatkowych.
Aby zrozumieć te dane, konieczne jest rozróżnienie między dochodem na podatnika a dochodem na osobę, ponieważ dochód każdego podatnika nie jest taki sam jak średni dochód po uwzględnieniu dzieci i osób niepłacących podatków. Analiza ta, wsparta kompleksowymi bazami danych, takimi jak Fedea i statystyki dotyczące zeznań podatkowych dla osób fizycznych (EDM) , pozwala nam prześledzić ewolucję lokalnej gospodarki na wspólnym terytorium podatkowym, z wyłączeniem Kraju Basków i Nawarry ze względu na ograniczenia w dostępie do mikrodanych.
Obecny stan dochodów i nierówności
Analizując najnowsze dane, widzimy, że średni dochód w gminach powyżej 5.000 mieszkańców nieznacznie wzrósł, osiągając około 25 308 euro na podatnika . Co ciekawe, pomimo wzrostu dochodów, nierówności w obrębie gmin również wzrosły o 2,16%, co oznacza, że podział tego bogactwa nie był w pełni sprawiedliwy.
Uderzającą statystyką jest to, że dochód na mieszkańca wzrósł znacznie bardziej niż dochód na podatnika, osiągając 13 569 euro. Porównując obecną sytuację z okresem sprzed pandemii, a konkretnie z 2019 r., widzimy, że dochód na mieszkańca wzrósł o 22,76%, podczas gdy dochód na podatnika spadł nieznacznie, zwiększając się jedynie o 9,79%.
Analiza głównych miast i ośrodków bogactwa
Jeśli chodzi o miasta o największej liczbie ludności, nie ma w tym nic zaskakującego: Madryt i Barcelona pozostają na szczycie. Madryt prowadzi w rankingu ze średnim dochodem przekraczającym 36 000 euro, tuż za nim plasuje się stolica Katalonii. Jednak nie tylko wzrost gospodarczy jest faktem; podczas gdy miasta takie jak Las Palmas de Gran Canaria i Murcia odnotowały wzrost dochodów, Sewilla odnotowała niewielki spadek.
Pod względem nierówności Madryt ponownie się wyróżnia, tym razem z najwyższym współczynnikiem Giniego , wskazującym na ogromną przepaść między najbogatszymi a najbiedniejszymi. Z kolei Saragossa plasuje się w czołówce dużych miast pod względem zrównoważonego podziału dochodów.
Gminy, które stanowią skrajności
Jeśli spojrzymy na gminy liczące ponad 50 000 mieszkańców, jedno nazwisko pojawia się rok po roku na szczycie listy: Pozuelo de Alarcón . Ze średnim dochodem wynoszącym blisko 77 451 euro, jest to miejsce o najwyższych zarobkach w Hiszpanii, tuż za nim plasują się Boadilla del Monte i Sant Cugat del Vallès. Najbardziej uderzająca jest różnica w porównaniu z drugim krańcem spektrum; gminy takie jak El Ejido mają znacznie niższe dochody, a Pozuelo jest ponad pięciokrotnie wyższe.
Należy zauważyć, że wysokie zarobki nie oznaczają, że wszyscy żyją dobrze. W rzeczywistości Pozuelo i Alcobendas mają jedne z najwyższych wskaźników nierówności . Z drugiej strony, miasta takie jak Sant Boi de Llobregat i Cornellà de Llobregat charakteryzują się znacznie bardziej jednorodnym i sprawiedliwym rozkładem bogactwa.
W jaki sposób właściwie oblicza się te dane?
Aby uniknąć nieporozumień, ważne jest wyjaśnienie, że średni dochód brutto obejmuje wszystko: wynagrodzenie, zyski z majątku ruchomego lub nieruchomego, działalność gospodarczą, a nawet dochód zwolniony z podatku. Nie jest to kwota indywidualna; zależy ona od tego, czy rodzina złożyła wspólne, czy indywidualne zeznanie podatkowe. Dlatego należy ją analizować jako dochód na zeznanie , aby uniknąć typowych błędów w rozliczeniach podatkowych.
Dodatkowo istnieje tzw. średni dochód rozporządzalny , czyli kwota, która zostaje w kieszeni po zapłaceniu podatku dochodowego i składek na ubezpieczenie społeczne. Aby uporządkować tę górę danych, gminy są zazwyczaj klasyfikowane według przedziałów populacji, od tych liczących ponad 100 000 mieszkańców po małe miasteczka liczące od 1.000 do 10 000 mieszkańców.
Dynamika wzrostu i spadku terytorialnego
Rozwój gospodarczy nie jest równomierny w całym kraju. Niektóre obszary, takie jak Marbella, Estepona i Ibiza , przeżyły prawdziwy boom, gdzie dochody wzrosły w ostatnich latach o prawie 20%. Z drugiej strony, niektóre miasta odnotowały znaczny spadek średnich dochodów, jak na przykład Torrelavega i Calvià.
Ta analiza terytorialna ujawnia, że hiszpańska gospodarka to mozaika kontrastów. Podczas gdy niektóre gminy umacniają swoją pozycję enklaw o wysokich dochodach , inne walczą o poprawę podstawowych wskaźników, co dowodzi, że położenie geograficzne pozostaje czynnikiem decydującym o poziomie życia obywateli.
Dochody w Hiszpanii są bardzo nierównomiernie rozłożone, z ogromną koncentracją bogactwa w poszczególnych gminach Wspólnoty Madrytu i Katalonii, podczas gdy nierówności pozostają uporczywym problemem nawet w najbogatszych regionach. Wykorzystanie wskaźników takich jak współczynnik Giniego oraz rozróżnienie między dochodem brutto a dochodem rozporządzalnym pomaga zrozumieć, że wzrost gospodarczy nie zawsze przekłada się na większą sprawiedliwość społeczną na poziomie gmin.
